Cher Milan

Tot slot van deze sessie een prachtige foto van onze zoon Milan op het noordwestelijke Salad Beach strand van Koh Phangan. Het is een heel flexibel kind die het hier uitstekend doet en bijzonder naar zijn zin heeft.

Nog een weekje te gaan

Wat is de tijd omgevlogen. Over een week zitten we alweer thuis in Amstelveen (we komen op donderdagochtend 6 maart rond 09:30 aan). De weemoed maakt zich soms nu al van ons meester. Wat een heerlijk en vrij leven: geen stress, genieten en heel erg samen. Soms roept papa wel eens 'hoe laat komt de baboe (oppas in het Maleis)?' maar over het algemeen kan hij toch intens genieten van het delen met vrouw, kinderen en de nieuw verworven vrienden. We vertrekken op zondag 2 maart van het eiland en zijn dan nog een paar dagen in Bangkok waar we nog afspraken hebben met o.a. de kleermaker Armani (nep natuurlijk) op Lamputree Road.

Swinging on the beach

Boven het strand hangt een schommel aan een enorme palmboom. De schommel heeft een brede plank en er kunnen gemakkelijk vier kindjes op. Op deze foto zien we Elin, Yura en Senna vliegen boven het strand en de zee. Dolle pret waar de kinderen geen genoeg van kunnen krijgen. Ook Milan heeft inmiddels meegevlogen.

Tempelbezoek op Koh Phangan

We hadden gisteren een heerlijk dag met elkaar. Het weer op Koh Phangan is wat druilerig en soms zelfs bijzonder moeson achtig. De dag begon nat maar het knapte snel op. We besloten op pad te gaan en gebruik te maken van de hier veelvuldig aangeboden scootertjes (3 Euro per dag). Voor Roos een noviteit. Iedere scooter met een volwassene en een kind, Milan met een sarong aan papa vast gebonden. We gingen op zoek naar de tempel Wat Phu Kao Noi waar onze vrienden in Nederland Paraj en Baulo langere tijd zijn geweest. De tempel wordt in hoofdzaak bewoond door een boedhistisch monnik Pra Somchai. Na enig zoeken en heen en weer rijden vonden we de tempel. We kwamen in een kleine, oude tempel terecht en gingen eerst het boedhabeeld begroeten en even stil zijn bij een kaarsje en wat wierook stokjes. Toen werden we collectief met water gezegd door de 54 jarige, bijzonder innemende monnik. Vervolgens gingen we naar de ruimte ernaast waar we de foto's die we vanuit NL hadden meegenomen afgaven. Hij kende Paraj en Baulo nog goed maar weide er verder weinig woorden aan. De foto's werden op de grote stapel foto's gelegd die er al waren. Na een kort gesprekje kregen de kindjes een gekleurd bandje om de pols zoals vaak te doen gebruikelijk in tempels. Daarna kregen de papa's en mama's een persoonlijk gebed van de monnik aangeboden terwijl hij het bandje om de pols vasthield. Na het gebed iets wat op een korte samenvatting leek in het engels: you will have luck and happiness, no sickness or disease, safe travel bij boat, train and airplane, enough money and good health. Zo ging dit bij alle volwassenen die bij name door hem genoemd werden. Na dit ritueel waar ook de vrijwillige donatie een vast onderdeel vormde, hadden we nog een geannimeerd gesprek met de 'very virgin monk'. Een hele bijzondere ervaring die we niet hadden willen missen. Op de foto hieronder verhit onze monnik het nylon bandje voor Rosalie om het aan elkaar te kunnen lassen, een en ander gadegeslagen door Elin.

Vriendjes

We hebben op het strand hier een aardig stel ontmoet. Floor Klaassen en Frank Berger met hun kinderen de meisjes Yura en Zenna. Alle leeftijden kloppen min of meer met elkaar. We hebben samen al veel beleefd en veel plezier gemaakt. De familie Klaassen /Berger is een half jaar onderweg in Azie en wij genieten ervan om een tijdje samen op te mogen trekken. Frank is de zoon van de vroegere huisarts Dr. Berger uit Amstelveen, hij lijkt sprekend op zijn vader. Op de bijgaande foto alle kinderen onderaan de dikste boom van Thailand op het eiland Koh Phangan

Haad Salad Beach Resort KPG

En daar zijn we dan aangekomen in ons vakantieverblijf Salad Beach Resort. Het is hier behoorlijk 4-sterren en we genieten er met volle teugen van. Van een backpackers cultuur is hier weinig meer te merken al lopen er soms een paar van die landlopers met rugzakken over het pad langs ons zwembad. Voordat we hier kwamen dachten we nog aan downgraden maar we hebben toch maar besloten om 2.400 (ruim 50 Euro) Baht per nacht te betalen voor onze prachtige kamer met airco, douche, televisie enz. en inclusief een verrukkelijk ontbijt. Het is erg deca vinden wij zelf en wij voelen ons ook een beetje beschaamd, gelukkig is dat gevoel meestal snel weer weg. We blijven hier tot 2 maart. Ik hoop jullie voor die tijd nog een keer verslag te kunnen doen maar zoals reeds eerder gezegd is de kwaliteit van het internet aan gene zijde van het eiland nogal beroerd (we zijn nu op een wat druilerig dagje in de havenstand Thong Sala). Hieronder het terras van onze verblijfplaats waar je goed kunt eten en een prachtig uitzicht hebt over de baay van Haad Salad.

De reis naar Koh Phangan - zum kotzen

Op woensdag 20 februari stonden we om 04:45 op en we werden een half uurtje later door een taxi opgehaald en naar de VIP bus gebracht (de toevoeging VIP is hier sterk aan inflatie onderhevig). Om 06:00 vertrok de bus vanuit Bangkok naar Chumpron in het midden van Thailand. De busreis duurde 6 uren. Na een aangename lunch in de haven opgestapt op de high-speed Catamaran boot die ons in een paar uur naar het eiland zou brengen. Wat een snelheid en wat een spectaculaire golven langs de ramen.
Het plezier was van korte duur helaas. Al gauw begonnen wij allen een wat vreemd gevoel in de buik te krijgen. Wat deden die heren daar toch in de passagiersruimte met rollen tissues en plastic zakjes? Wij zouden het spoedig weten. Roos werd grijs en Milan bijzonder stil. Bert werd ook een weinig bleekjes rondom de neus. Het duurde niet lang of Roos en Milan zagen zich genoodzaakt de zojuist verorberde lunch terug te deponeren in de haastig aangereikte plastic zakjes. Is dit wat de Thai 'ingewanden reinigen' bedoelen? De martelgang duurde zo'n 3 uur. Een mijn geliefde vrouw en zoon hadden niets meer in de maag. Elin zat ondertussen met d'r MP3 speler op d'r hoofd te genieten en zong van K3 '... alle kleuren van de regenboog' terwijl haar moeder een stoel verder alle kleuren van de regenboog voor zich langs zag komen. Via Koh Tao kwamen we toen eindelijk aan in de havenplaats Thong Sala, hoofdstad van Koh Phangan. Gelukkig waren we vlot in ons resort waarover later meer. Wij waren overigens niet de enigen die de klos waren, wij denken dat ruim een derde van alle passagiers hetzelfde lot ondergingen.

De TUT-winkel

Na een eerste kennismaking hebben we meerdere bezoeken gebracht aan de tutwinkel op Lamputree Road in BKK. De naam Tutwinkel is natuurlijk door Elin gekozen. Roos heeft helemaal ontdekt hoe heerlijk het kan zijn als je je eens lekker laat verwennen. In Thailand is dat ook allemaal heel betaalbaar dus Roos kan zonder Bonuskaart flink shoppen. De behandeling die we ondergingen: Totale gezichtreiniging (8 Euro, 1,5 uur R&B), wimpers kleuren, haarlokjes blonderen, haren invlechten, gekleurde slierten en het haar aanbrengen(Elin). Helaas geen foto's van de meisjes in de tutwinkel daarom moeten jullie het doen met een plaatje van mijzelf herstellende van de gezichtsreiniging onder een bedje komkommer. Jaha, hier worden grenzen verlegd!
De onderste foto laat het resultaat van het vlechtwerk in het haar van Elin zien.

De Massage industrie in Thailand

In Thailand hebben we ons allemaal heerlijk laten verwennen. Het aanbod is enorm. Je kan je laten masseren op traditioneel Thais maar ook een massage met olie is natuurlijk mogelijk. Hier op de foto wordt Elin behandeld door een Thaise mevrouw die later Papa ook nog een gedenkwaardige behandeling zou geven. Uw verslaggever heeft pijnlijk moeten ervaren dat de geboden kwaliteit niet altijd constant genoemd kan worden. De Thaise die Elin onderhanden had genomen masseerde mij de volgende dag. Het was mijn meest pijnlijke massage ooit. Ik heb nog nooit zoveel pijn gehad door iets waar ik vrijwillig voor heb gekozen. De dame meende dat iedere plek waar ik wat pijn ervoer er met hoge nood geheel uit gewreven moest worden. Gewapend met Tijgerbalsem stortte ze zich op de gevoelige plek en ik heb meerdere keren tegen het plafond aan gezeten. Terwijl ik kermde van de pijn keek ze me weemoedig aan alsof ik echt heel zielig was (of een grote aansteller). Het ging zover dat ik werkelijk dacht dat er iets met mijn spieren/aanhechtingen mis was. Het heeft meerdere dagen en meerdere massages geduurd voordat ik de pijn op diverse plekken weer kwijt was. Op onderstaande foto ondergaan Rosalie en Elin een voetmassage.

Koh Phangan

We zijn weer on-line op het eiland Koh Phangan maar het uploaden van foto's lukt hier niet erg tot nu toe. Ik doe mijn best om de boel aan het werk te krijgen. Hadden ze hier maar Internet Systeembeheer van Encaps, dan zouden de computers beter werken.
Kom er net achter dat het probleem gelegen is in de beroerde upload bandbreedte van 2geteste internet café's. Met deze upload (2KB/s) zou het uploaden van een foto van 3 MB meer dan een half uur duren. Ik ga op zoek naar een internet café met meer snelheid.

Life in Bangkok

Hi. We zijn weer on-line, aangekomen op het eiland Koh Phangan. We hebben erg veel meegemaakt en ik zal proberen daarvan een verslag te doen.
Als je eenmaal de moeite hebt genomen om de tickets te betalen naar Bangkok ligt er een woud aan mogelijkheden voor je. Bangkok is een ideale plaats om je eens lekker te laten verwennen naast het genieten van het brede culturele aanbod. Zo kan een gemiddelde dag er als volgt uit zien: 1. Wandel in alle rust (door de uitlaatgassen) naar een tempel en bezoek deze. 2. Heb-lunch: Een lekkere Tom Ka Kai (spicy soup with coconut) of Tom Yum (spicy soup zonder coconut) en voor de kindjes flied-lice with chicken. 3. Kindjes met mama in zwembad van hotel en papa op de bank voor een Thaise massage van 1 of 2 uur. 4. Met de Tuc-tuc naar Kao San Road om daar te eten bij de Tummi-Tub (officieel Tub-Tim) en papa zo mogelijk bij PenThaiFood op Lamputree-road. Na het eten nog even wat shoppen en dan in de Tuc-Tuc terug naar het hotel. 5. Om 21:30 licht uit en slapen.

Save & Safe Bus service

We zijn weer terug in Bangkok. Op bijgaande foto zie je Milan en Elin die zitten op de bagagekar op het vliegveld. We nemen de Express Bus service die ons naar het hartje van Bangkok brengt. Het is heerlijk om weer terug te zijn in het Lampu Tree House. We worden op de weg vlakbij reeds opgevangen door het personeel. In de avond eten we de onvermijdelijke slagroompasta (Pasta Carbonara) voor de kinderen en Roos en ik genieten van een Indian en een groene curry with chicken. Om 10 uur het licht uit en slapen onder de fluisterstille airconditioning.

Laatste dag in het noorden

De laatste dag van ons verblijf in het noorden heb ik met Elin een avontuurlijke wandeling gemaakt door het dorp Ngao en de achterliggende landerijen. Het hele dorp van 300 personen leeft hier van de landbouw. Als een dorp groter wordt dan 300 inwoners splitsen ze het dorp zodat de democratisch gekozen dorpsoudste het allemaal nog kan behappen. Zeven dagen per week wordt op het land gewerkt. Om de paar dagen worden secties in de rivier afgedamd zodat het water in de sectie stijgt en een geopend kanaal vol kan lopen om het land te bevloeien. Een prachtige eenvoud en zeer effectief. Elin en ik hadden onderweg mooie gesprekken en een picknick (water en een heel zoet koekje). Elin begrijpt nu ook waarom de bananen krom zijn.
In de tussentijd kon Roosje even wat rusten en lezen omdat Milan bezig was met zijn dagelijkse siesta.



In de avond werden we meegenomen naar een Thais BBQ restaurant. Een stoof met een aluminium schaal erop met rondom een soep waarin je noodles kunt koken en bovenop een plaat waar je vlees en dergelijke op kunt grillen. Het was een bijzondere ervaring al was het er wel erg winderig en had ik spijt dat ik mijn fleece thuis had laten liggen.

Ochtendritueel

In de ochtend na het ontbijt krijgt Elin een prachtige staart ingevlochten door de 3 maanden zwanger huishoudelijke hulp. Ze spreekt geen woord Engels maar is erg lief voor de kindjes.

XXL

Als onderdeel van het Lazy Moon Homestay programma werden Roos en ik getracteerd op een traditionele Thaise massage. In Bangkok hadden we er al een paar genoten in de school van Wat Pho. Hier vond de massage plaats in het plaatselijke gezondheidscentrum van het dorp Ngao.
Na de massage mochten we plaats nemen in een soort overdekt kippenhok waarbij aan een kant stoom ingeblazen wordt. Gelukkig mag je hoofd er boven uit steken. Na een half uur kom je druipend van zweet en waterdamp uit het hok. Het leverde een heerlijk verkwikkend gevoel op en een leuke foto van Roos in een oversized dress.

Bezoek aan school en massage

We zijn weer op pad geweest met gids Yui. Achterin de pickup vertrokken we naar een tempel in de buurt. Een prachtig Boedhabeeld in winterdracht (met sjerp). Roos ging helemaal loos zoals ze het zelf noemde met het fototoestel. Ze heeft prachtige plaatjes geschoten waarvan er hier een paar te zien zijn.
Milan maakte bij de entree van de tempel een eerbiedwaardige waay (begroeting).

Bij de tempel hoorden we muziek vanuit een aan de overzijde van de weg gelegen school. We liepen ernaar toe en werden vriendelijk ontvangen. We hadden veel bekijks hetgeen soms wat ambivalente gevoelens oplevert, we voelen ons af en toe kolonisten en dat is niet zo prettig. In de basisschool konden we echter rekenen op veel enthousiasme van kinderen en onderwijzers en we werden getracteerd op een uitgebreid concert met drums, xylofoons, mondorgels en trommels.

Lunch bij de waterval

Na een overheerlijke lunch (o.a fried-rice with chicken) gaan poedelen in het water bij een mooie waterval. Hier mengt warm water uit de vlakte van Laos zich met koud water uit een lokale rivier. Het gevolg is een aardige temperatuur om in te zwemmen en te douchen. De kinderen vonden visjes voeren met Thais vrouwen ook bijzonder leuk. Het is grappig om te zien hoe de Thai reageren op onze witte kindjes. Ze zoeken veel toenadering en willen de kinderen het liefst direct op de arm nemen. Wij proberen Milan en Elin goed te leren om nee te zeggen als ze het niet willen en natuurlijk nemen we ze zelf ook in bescherming als het een beetje te dol wordt.
Na de verkoelende duik werd ik uitgenodigd om bij een groepje Thai te komen zitten, ik deed dit samen met Yui om een beetje te vertalen. Natuurlijk moet je hier eerst je mannelijkheid bewijzen door een aangeboden bekertje met zelfsgestookte wiskey in een keer achterover te slaan. Vervolgens kregen we gerookt varkensvlees aangeboden om de smaakpapillen tot rust te brengen. Even gesproken met de Thai die ons uitnodigden mee te gaan naar hun dorp. Hier zijn we maar niet op ingegaan.

Na het weldadidige bad gingen we snel terug naar ons huisje en na een heerlijke maaltijd lagen we er om half negen in.
Nog even om het af te leren een plaatje van mijn schatten.

Op pad met gids Yui

Onze eerste dag in het noordoosten bracht ons naar een paar prachtige plekken. Achterin de pickup (op ons verzoek) vertrokken we naar Phuchefaa. Het is een beklimming naar een klif op 1600 meter hoogte. Onderaan de klif ligt Laos. Het was een spectaculair gezicht om de bewolking over de rand van de berg te zien schuiven. Het uitzicht was beperkt maar we konden toch de dorpjes beneden zien. Vroeger werden vanaf deze klif ter dood veroordeelden geexecuteerd door ze hier een zetje te geven. Een tijdje geleden was een Japanner naar beneden gevallen. Zijn lichaam moest met een helikopter opgehaald worden. De Japanse familie moest een boete van 20.000 Baht betalen aan de Laotiaanse overheid omdat de Japanner niet in het bezit was van een geldig visum.


Voordat we bij de klif kwamen hadden we onderweg nog een plaatselijke basisschool bezocht. Leuk en interessant om uitleg te krijgen over het onderwijs en contact te mogen maken met onderwijzers en kinderen. Elin en Milan zaten binnen no-time tussen de kindjes te spelen en naar de televisie te kijken. We voelen ons wel een beetje decadent om met een persoonlijke gids op stap te zijn. Toch is dit wel een manier om heel veel nieuws te leren en echt contact te hebben met de bevolking.

Technische tip tussendoor

Een kleine tip. Als je foto's wilt uitvergroten dan kan je op de foto klikken en je krijgt dan een groter formaat te zien met een vergelijkbare scherpte. Je kan ook reageren als je het leuk vinden door op de link 'comments' te klikken. Als ik het commentaar gelezen heb zal ik het goedkeuren en wordt het ook voor anderen leesbaar.

Op weg naar Chiang-Rai

Op maandagochtend moesten we vroeg opstaan om te vertrekken naar het vliegveld van Bangkok waarvandaan we naar Chiang-Rai gaan vliegen. Chiang-Rai is een provinciehoofdstad in het noord-oosten van Thailand, dichtbij de grens met Laos.
We vlogen met Air Asia, een budget maatschappij. En net zoals bij ons met basic-air.com doet niemand er moeilijk over als het vliegtuig een uur te laat binnen komt en bijna 2 uur te laat arriveert. Je wordt gewoontegetrouw niet eens geinformeerd en van een excuus hebben ze ook niet gehoord. Hadden we lekker kunnen uitslapen....
Het vliegveld van Bangkok is splinternieuw en enorm groot, het lijkt aanzienlijk groter dan bijvoorbeeld Schiphol en gemaakt voor de groei want de hoeveelheid verkeer valt mee.

Aangekomen in Chiang-Rai werden we opgewacht door Yui, een Thaise man die getrouwd is met een Vlaamse (Laetitia). Ze hebben 2 kindjes van 4 en 1 jaar oud. Yui nam ons in zijn pickup truck en bracht ons via Thung naar zijn woonplaats. Even stoppen onderweg voor wat boodschappen en de temperatuur in de auto schoot omhoog zoals te zien is aan onze Milan die direct in slaap was gevallen na het instappen in de auto.

Aangekomen bij de woning van het stel waar ze een paar kleine bungalowtjes bij hebben gebouwd om gasten te ontvangen die ze vervolgens een 5 dagen durend programma aanbieden met bezoeken aan bezienswaardigheden en waarbij in contact gebracht worden met de lokale bevolking. Je kan meer lezen over het programma en de accomodatie op de website van The Lazy Moon - HomeStay
We hadden we een eerste moeilijke nacht want de bungalowtjes zijn met de rug gebouwd vlakbij een doorgaande provinciale weg. Het verkeer nam wel af gedurende de nacht maar we hebben er toch lastig om kunnen slapen. Gelukkig is de temperatuur in de avond en de nacht redelijk (zo'n 20 graden) waardoor je niet echt een airconditioning nodig hebt. Kinderen slapen gelukkig prima.

De laatste dag in Bangkok

Hallo daar,
Het duurde een paar dagen maar ik heb nu weer een internet cafe gevonden. We zitten nu ten noorden van Chiang-Rai, dichtbij de grens met Laos. Op de foto zie je Elin die op de laatste avond in Bangkok genoot van 'slagroompasta' met ham. We zaten in een leuk open restaurantje tegenover een hotel waar we een paar jaar geleden gelogeerd hebben. In dit hotel (Vieng-Tai) was Elin 3 jaar geleden gevraagd mee te doen aan een foto-shoot voor foto's op te hangen in het hotel. Zitten we rustig te eten roept Elin opeens: 'Mama, dat ben ik !!'. Hangt er een grote foto van Elin aan de muur van het restaurant tussen vele andere plaatjes van kinderen. Dit vonden wij natuurlijk allemaal erg leuk en hebben Elin geportreteerd naast haar eigen foto.

Nog een dagje in Krung Thep

En aan het einde van de dag spelen we nog even wat op het bed of maken een tekening. Dan gaat het licht uit en de airconditioning aan en hebben we een koele nacht van ca. 10-12 uur.


We vertrokken de volgende ochtend, na de gebruikelijke plons in het zwembad, met de meter-taxi naar de Weekend-Market. Een markt met weinig Farang (buitenlanders) waar de Thai komen om te shoppen. Een enorme markt waarvan we het einde niet hebben gezien. Alleen al de sectie huisdieren (vissen, hondjes, konijntjes) is al zo groot als bij ons de markt in Amstelveen. Een belevenis dus voor iedereen met veel kleuren. Ook daar lekker Thais gegeten. Milan begint steeds beter rijst te eten.


Na de markt terug naar het centrum van de stad richting Wat Pho waar we de sleeping-Boedha wilden zien. Volgens Elin moest Boedha wel gaan liggen omdat hij anders niet in de tempel paste.

Hierna lopende naar de Wat Pho massage school (buiten de muren, een dependance) en met Milan in slaap gevallen in de kinderwagen een massage voor Papa, Mama en Elin ook een beetje. Tot slot, na dit deels pijnlijke maar ook zeer aangename genoegen, een terrasje bij de rivier opgezocht voor een welverdiend ijsje voor Elin (had een uur lang, bij de massage, haar mond gehouden zoals mama had gevraagd).
Mooi uitzicht bij zonsondergang op de rivier met aan de overzijde de tempel Wat Arun en het verkeer op de rivier. Hierna met de speed-ferry terug naar Banglumpoo en heerlijk gegeten op mijn oude stekkie bij Mr. Pen Thai Food op Rambutri Road. Met de kids daarna naar een of andere Pizza hut om een macaroni Carbonara te nuttigen.

Surviving Bangkok

Hi, hier een update uit het warme Krung-Thep zoals de Thai's zeggen,
We zijn inmiddels weer iets meer gewend aan het tijdverschil en we worden niet meer midden in de nacht wakker door het gebrek aan melatonine.
Gisteren een heerlijke dag beleefd. In de ochtend lekker het mooie zwembad in. Elin en Milan met Poetjes (Winnie the Poeh zwembandjes) en lekker drijven en spelen in het water. Daarna met de meter-taxi naar het Grand Palace (Wat Phra Kaeo) in het centrum en eerst iets gegeten bij de lokale Thai. Elin vindt de kippesoep met rijst erg lekker, dit samen met een cola'tje (bij wijze van uitzondering omdat Cola aangeraden wordt om je maag op streek te houden in dit soort landen). Vervolgens kwamen we erachter dat het paleis van de koning nog maar ruim een uur open zou zijn. Dus toen maar door naar de naastgelegen tempel Wat Pho. In de tempel hebben we een kaarsje aangestoken en wat wierook en hebben gedacht aan de mensen die we missen zoals Opa Wim en tante Lies. Bij deze tempel een mooie foto door Roos gemaakt van onze prachtige dochter bij een vijvertje.

Hierna hebben papa en mama zich achtereenvolgens heerlijk laten masseren door de vaardige handen van de studenten aan de Traditional Thai Medical School, die ook een vestiging heeft binnen de tempelmuren van Wat Pho. Heerlijk!!
Toen terug met de speed-ferry over de Chao Phraya rivier naar Banglampu waar we wonen. Lekker gegeten en om 10uur het licht uit.

Verlies je schoenen niet

Als je een tempel binnen gaat doe je altijd je schoenen uit, die zet je op de treden of in een rekje bij de ingang. Daarna ga je met gepast eerbied en stilte de tempel binnen. Tegenwoordig moet je wel oppassen dat je schoenen niet zoek raken!

Bang Lampu Bangkok

Na een pittige wandeling door Banglamphu met grote reistas, grote rugzak, grote kinderwagen (met 2 kindjes) hebben we het nieuwe Lamphu Tree hotel gevonden. We pasten precies in de kamer met het extra bed voor Elin. Milan slaapt in een tentje dat we meegenomen hebben uit NL. We waren doodmoe en bijzonder warm (26 graden bij aankomst om 07:00) dus was het zwembad mede op aandringen van Elin een must. Heerlijke verkoeling en daarna een ontbijtje genomen in het ontbijtrestaurant. We slapen hier voor 900 Baht per nacht, dat is 18 Euro, daarvoor hebben we een leuke kamer met airconditioning (stille) en douche, ontbijt en vers water. Om 12:00 uur lagen we erin en we hebben tot 4 uur in de middag geslapen. Toen de straat op richting het roemruchte Kao San Road waar we al zoveel voetstappen hebben liggen. Hier lekker onze eerste Tom Yam Kuhn en Tom Ka Kai (spicy vissoep, coconut cream kippesoep) gegeten en Elin en Milan hebben zitten smullen van wat wij slagroompasta (carbonara) noemen. Aan de kop van KSR (Kao San Road) staat een mooie tempel waar we nog even binnen gingen. Binnen zaten een paar oude monikken te praten met wat Thai. Ik ging erbij zitten en probeerde Elin en Milan een Way te leren (handen gevouwen, vingertoppen bijna tegen de neus en dan voorover buigen). Dit ging heel mooi en waardig en een van de monikken haalde toen uit zijn tasje voor Elin en Milan een amuletje dat wij een broche zouden noemen. We hadden ook nog een ontmoeting met een paar nonnen op het tempelcomplex.
Daarna gingen we naar de rivier (Chao Phraya) en genoten van een heerlijk ijsje gekochte bij 7-eleven.

Vandaag (vrijdag) gaan we na het ontbijt en zwemmen naar het Grand Palace (Wat Phra Kaeo). Tot gauw.

Happy Landing

Hi Folks,
Na een geslaagde maar vermoeiende vlucht zijn we veilig geland op het splinternieuwe vliegveld van Bangkok. De nacht was pittig want Elin en Milan vonden het veel te spannend allemaal en dachten niet aan slapen. Het gevolg hiervan was dat papa en mama de hele nacht niet hadden geslapen. Voor ons gevoel om 01:00 (na 10 uur vliegen) kwamen we aan in Bangkok, het was daar toe 07:00 in de ochtend. De busreis naar de wijk Banglampu waar we zitten ging gelukkig heel vlot.

Binnenkort in dit theater

Op 6 februari om 14:30 vertrekken Roos, Elin, Milan en ondergetekende voor een lange reis naar Thailand. Ik ben voornemens via internet cafe en gsm telefoon regelmatig de site bij te werken en te voorzien van foto's en verhalen. De 1e etappe is de reis van Schiphol naar Bangkok. We vertrekken om 14:30 op 6 februari om na 10 uur vliegen aan te komen in Bangkok. Het is daar dan 7 uur in de ochtend.